Kun je goede moeders zijn, zelfs zonder met je kinderen te spelen?


"Ik hou niet van spelen met mijn zoon... ik ben een slechte moeder, nee, want het is de kwaliteit van de tijd die je met hem doorbrengt dat het belangrijk is!" Een moeder legt ons uit waarom we ons niet schuldig moeten voelen als we niet met kinderen kunnen spelen

In Dit Artikel:

Ik hou niet van spelen met mijn zoon

Er zijn moeders die ontdekken dat ze graag spelen met hun kinderen, en anderen niet. Voor sommigen om met hun kinderen te spelen is een dodelijke boring, maar ze zijn voorzichtig om het niet toe te laten om te voorkomen dat ze beoordeeld worden.

Zijn het echt goede moeders, alleen diegenen die graag met hun kinderen spelen? Het lijkt erop dat ja, in ieder geval te oordelen naar de sociale media: moeders die graag de hele middag lachten torsten lachten, zelfs in de 400ste keer dat het kind van een jaar gooit. Moeders voor wie het maximale van het leven is om de hele middag te gaan tennissen met een duel (probeer het en laat het me dan weten); en, in het echte leven, moeders die een verslavend spel kunnen improviseren voor kinderen die een klap tegenkomen.

Moeders die "het geld in de animatie gooien, ik zorg voor het organiseren van de spellen voor het verjaardagsfeest" en je zult zien dat ze vijftien vijftien wilde gevechten houdt die elkaar uitdagen tot de pot, want voor haar is het honderd keer beter dan blijven om prosecco te drinken samen met de andere ouders. Natuurlijk is het hebben van een moeder als vriend voor wie het echt een passie is om kinderen te vermaken een immens middel voor diegenen die zich niet gedragen voelen voor dit soort dingen.

Het belang van vrij spel bij kinderen

Maar toen je het eenmaal echt probeerde, was je hele middagen aan het spelen met je zoon om de 10 minuten op de klok kijken en hoopte je met al je kracht dat de telefoon, de intercom of een vuur thuis je van je plicht zou afscheuren, je moest er rekening mee houden dat je niet zo bent. Je brengt graag tijd door met je kinderen, breng ze naar het park, naar de musea, om uit eten te gaan, maar vind het niet leuk om met ze te spelen.

Je mist het verlangen en de verbeeldingskracht en je verveelt je dodelijk. Maar je dwingt jezelf om het te doen, want wat voor soort moeder is zij die niet met haar eigen kinderen speelt?

Eerste bezwaar: kinderen, aangezien zij pasgeborenen zijn, hebben SPAZIO nodig. Ondanks de speelse moeders van Facebook, beveelt elk boek aan laat hen doen en alleen ingrijpen in geval van nood. Anders dreigt men in de eerste plaats hypostimuleren, ten tweede om in hen de behoefte te creƫren om continu gezelschap te hebben, wat hen belemmert in de ontwikkeling van onafhankelijkheid. Het is beter om de kinderen het spel te laten leiden terwijl de ouder in de buurt blijft.

Tweede bezwaar: wanneer een klein broertje of een klein zusje arriveert en de leeftijd begint te krijgen om met de oudste te spelen, heeft de 'passieve' aanwezigheid van de moeder de belangrijke taak om hen te leren samen te spelen, misschien een activiteit voor te stellen en ze dan te plaatsen in de omstandigheden om plezier alleen en veilig te hebben, met alles wat je nodig hebt binnen handbereik. Maar bovenal, kijk, voordat je naar Facebook kijkt, naar je kinderen: zijn ze gelukkig en gelukkig?

Dan betekent het dat, zelfs als je "het stof en de vuile vaat negeert" niet werkt omdat het je alleen maar gestresst en nerveuzer maakt, dat is oke. Er wordt gezegd dat wanneer mama gelukkig is iedereen dat is en dit is grotendeels waar. Moeders die overbelicht, uitgeput en ontevreden zijn, hebben een sterk negatief effect op hun kinderen en hun emotionele welzijn. Het is eerder de kwaliteit van tijd die je met je kinderen doorbrengt om belangrijk te zijn, en hiervoor is het essentieel dat de activiteit die je doet, beide leuk vindt.

Video: Hufterproef: Moeder verplicht kind om met geweren te spelen