Identiteits- en identiteitsdiffusie bij adolescenten


Wat is identiteit en waarom is het zo belangrijk? De psycholoog spreekt tegen ons over identiteitsproblemen in de puberteit, hoe ze zich manifesteren en hoe ze in actie kunnen komen

In Dit Artikel:

Identiteitsproblemen in de adolescentie

Marco is 15 jaar oud en gedurende enige tijd voelt hij een gevoel van onbehagen over een psychologische toestand waarin hij betrokken is. Hij kan het niet definiëren, maar hij spreekt van een toestand van onthechting, van een waarnemer die extern is van wat hij leeft.

Hij herinnert zich een episode van een paar jaar geleden waarin, door met een van zijn kameraden over het concept van de werkelijkheid te discussiëren, de vraag rijst wat echt is en wat niet. Concreet, als de werkelijkheid die leeft echt echt is. Een extravagante reflectie voor een beginnende jongen met de studie van de filosofie, en van dezelfde altijd gepassioneerd, maar die redenering heeft nog nooit zoveel in de steek gelaten om die toestand te leven: de splitsing.

Hoe om te gaan met problemen van adolescentie

Er is in hem een ​​ernstige bezorgdheid ontstaan ​​sinds hij vervreemd is van de omringende wereld, hij voelt dat hij in sommige situaties volkomen vervreemd is en moeite heeft om in werkelijkheid terug te keren naar zichzelf. Hij is bang om in deze toestand te blijven. Marco's ouders waren ongeveer vijf jaar geleden gescheiden en uit die aflevering leek de jongen niet bijzonder getraumatiseerd omdat hij zijn vader regelmatig bleef bezoeken tot een jaar geleden toen de twee samen terugkeerden. Vanaf welk moment i de relatie tussen Marco en zijn vader lijkt te contrasteren en de jongen leeft zijn aanwezigheid met onderdrukking. Hij meldt dat hij zich alleen maar zorgen maakt over zijn academische prestaties, dat hij hem obsedeert. Van zijn persoon en zijn emotionele toestand heeft hij geen aandacht en dit veroorzaakt een sterke woede in hem. De vader lijkt ernstig, arrogant en manipulatief.

Definitie van identiteit

de identiteit het is een bijzonder relevant concept in de psychologie omdat het het individu in zijn pure essentie in aanmerking neemt. Het is inderdaad vrij complex om het te definiëren. Identiteit is de eenheid van de verschillende componenten van het Zelf in een gestructureerd en permanent geheel, of liever gezegd, het bewustzijn van het individu met betrekking tot standvastigheid en continuïteit in tijd en ruimte van het zelfgevoel dat door anderen wordt herkend (Erikson, 1950). Het is daarom erg belangrijk in een groeiproces dat een heel leven duurt, maar dat begint in de adolescentie wanneer het kind de processen verlaat 'zich identificerend' met de significante figuren uit zijn jeugd en begint zichzelf te definiëren in strikt subjectieve en individuele termen.

Het herkent bepaalde kenmerken op zichzelf, wordt meer autonoom en krijgt zijn eigen referenties, dus het is belangrijk in staat zijn zichzelf te structureren door een evenwicht ondanks crises, twijfels en angsten. Omgaan met dit proces van definitie is niet eenvoudig, zodat de adolescent vaak een zogenaamde verwarring van identiteit binnengaat.

Verwarring van identiteit

Verwarring tijdens de adolescentie levert moeilijkheden op, wat leidt tot een continue overgang van de ene identificatie naar de andere met als resultaat dat je de rol op sociaal vlak niet kunt waarnemen en definiëren: dit brengt een echte crisis met zich mee. "Ik weet niet wat ik moet doen", "Ik kan niet beslissen", "Ik weet niet wat ik wil voor mezelf", "Ik kan niets ontwerpen" maken deel uit van de complexiteit om hun eigen sociaal gedeelde rol op zich te nemen, om hun gevoel van verbondenheid te ontwikkelen en om met zichzelf om te gaan; "Ik voel me niet voldoende", "niemand accepteert mij", zijn reflecties met betrekking tot een onrealistisch of idiosyncratisch lichaamsbeeld (lichaam despeceptie, dysmorfofobie).

Deze omstandigheden genereren angst, relationele problemen, mogelijke depressies die nog moeten worden overwonnen om situaties te vermijden die duidelijk meer problematisch zijn. Maar niet altijd kan de verwarring van identiteit als een "ernstige" situatie worden beschouwd, omdat het vaak eenvoudig een moment van overgang is en dat blijft zo totdat het subject voelt dat hij klaar is om de verantwoordelijkheid voor een keuze op zich te nemen.

De verspreiding van identiteit

Een voorwaarde die heel serieus moet worden genomen, is die van hemzelf het ontbreken van het subjectieve gevoel van continuïteit van het Zelf, van zijn eigen authenticiteit, van zijn eigenheid en van het geweten en de duidelijkheid met betrekking tot iemands eigen geslacht en ervaringen verbonden met de realiteit. We gaan daarom het veld in psychopathologie waarvoor de organisatie van de borderline-persoonlijkheid centraal staat. De belangrijkste elementen van deze structuur zijn de verdedigingsmechanismen van het ego, inclusief de splitsing en, veel serieuzer, de dissociatie: de jongen heeft geen concrete keuze gemaakt en heeft niet zoveel geïnvesteerd dat hij geen gestructureerd ego heeft dat in staat is om adequaat met levenservaringen om te gaan.

De diffusie van identiteit wordt gekenmerkt door representaties van zichzelf en de andere gedeeltelijke, lage zelfwaardering, gebrek aan interpersoonlijke relaties, rigiditeit en conventionaliteit. Relevante aspecten betreffen het 'ontsnappen' uit de realiteit voor echte problemen in het omgaan met onplezierige situaties vanuit emotioneel oogpunt, bijvoorbeeld mogelijke woede-uitbarstingen die nauwelijks 'ingeperkt' zijn en die een denkbeeldige 'straf' inhouden van een ernstige en ontoegankelijke ouder zoals in het bovengenoemde geval.

Dissociatie neemt het over van de psychotische crisis waarin het individu zijn kwetsbaarheid manifesteert en 'met pensioen gaat' omdat hij de realiteit niet aankan. Veel van het puberale gedrag kan borderline worden genoemd omdat de neiging om alles in discussie te plaatsen, om sociale regels en autoriteit tegenover elkaar te stellen, het gebruik van drugs en alcohol doet denken aan een stabiele toestand in de loop van de tijd, maar vaak wordt de passage gekenmerkt door 'existentiële crises', waaraan een nieuw evenwicht volgt. Het is dus moeilijk om een ​​nauwkeurige en definitieve diagnose te stellen, gezien de periode, maar het is in ieder geval van belang om in te grijpen, omdat niet iedereen in staat is om 'zelfstandig op te staan' en ga rustig verder met je levenspad.

Het is daarom essentieel om hen te benaderen om meer op het emotionele niveau te kunnen communiceren dan 'prestatie'. Immers, als een jongen geen interesse meer heeft in studeren of moeilijkheden ervaart, ervaart hij waarschijnlijk een verandering, een innerlijk conflict en daarom moet zijn emotionele toestand belangrijk worden. Soms kan het individuele onvermogen, in dit geval ouderschap, om een ​​zinvolle relatie met anderen aan te gaan, en specifiek met hun kinderen, bijzonder dramatische implicaties hebben als we niet op tijd ingrijpen.

Video: