"Children know": de nieuwe film van Walter Veltroni


behappyfamily-redactie vertelt u over "Children know": de nieuwe film van Walter Veltroni, van 23 april tot de bioscoop met Bim Distribution

In Dit Artikel:

"Children know": de nieuwe film van Walter Veltroni

Kinderen weten dat geluk bestaat uit kleine dingen. Geluk is fietsen, het is voor het eerst de zee zien, geluk droomt! Kinderen weten hoe ze vrede moeten sluiten, ze weten dat we allemaal hetzelfde zijn, dat er geen verschil is tussen een moslim en een christen. Kinderen kunnen uitvinden, ze kunnen fantasie gebruiken. Kinderen weten hoe ze moeten rennen om hun dromen na te jagen...

En de groten?

De groten begrijpen nooit iets op zichzelf en de kinderen worden het beu om het de hele tijd uit te leggen.

Walter Veltroni opent zo zijn nieuwe documentaire "Kinderen weten het", met een zin uit "Il piccolo principe" van Antoine Saint-Exupery. Een boek dat we moeten lezen als een kind, maar vooral als een geweldig boek om de eenvoud en diepgang niet te vergeten die alleen de jongste kinderen hebben in het omgaan met de grote levensvragen.

Liefde, seksualiteit, God, geluk, dood, werkloosheid en crisis: dit zijn enkele van de thema's die worden behandeld in de vragen die de regisseur stelt aan 39 kinderen tussen de 8 en 13 jaar oud, gekozen uit meer dan driehonderd Italiaanse kinderen, uit alle lagen van de bevolking, uit verschillende Italiaanse regio's, uit verschillende culturele identiteiten en met verschillende verhalen. Het resultaat is een reis door het leven, maar ook in het hedendaagse Italiƫ, door de blik die niet van volwassenen is, maar van de kleintjes.

"Children know" is een film die je laat glimlachen, huilen in sommige passages, en die vooral invloed op je heeft diepte en eenvoud van de antwoorden van de kleine protagonisten tot complexe vragen. De kinderen worden geĆÆnterviewd in hun kamer, in een omgeving die over hen spreekt, van wat ze hebben meegemaakt en dat ze op een of andere manier op een sociaal niveau karakteriseert. Je ziet nooit wie geĆÆnterviewd heeft, wiens aanwezigheid we alleen voor de voice-over horen, protagonisten alleen kinderen, hun gedachten en hun kijk op het leven. De interviewer heeft respect voor degenen die voor hem staan, de taal is niet de valse taal die vaak door volwassenen wordt gebruikt wanneer zij met de kleintjes praten. Omdat volwassenen vaak denken dat kinderen niet weten, niet begrijpen en dat hun wereld bestaat uit spelletjes en school.

"Wat heb je nodig in het leven om gelukkig te zijn?", Antwoordt de elfjarige Kevin "Dreaming" en de vraag "Wie praat je over je problemen?" hij zegt dat hij niemand vertrouwt, omdat zijn problemen niet zo belangrijk zijn. En op de vraag 'Wie kent u nog meer?' een Siciliaans kind antwoordt: "... in deze maatschappij zijn we alles wat we niet begrijpen, we kennen elkaar alleen op Facebook." Zelfs homoseksualiteit maakt hen niet bang: "Iedereen kan doen wat hij wil, als het niemand pijn doet". Een klein meisje zegt dat ze het geld van haar baby opzij legt om haar hypotheek te betalen als ze opgroeit.

En wie zijn de protagonisten van deze nieuwe film van Veltroni?

Er is een dochter van immigranten die in een bezet huis woont, sommigen hebben hun vader of grootvader verloren, sommigen zijn met een boot over de zee gestoken om ItaliĆ« te bereiken, daar is het kind dat leeft in een klein huis met zijn moeder, zijn vader en zijn zus, en kan zijn vriendin niet thuis uitnodigen. Er zijn kinderen van rijke families en die van ouders die werkloosheid riskeren. Er is een dochter van twee moeders, die het beu is om haar leeftijdsgenoten elke keer te vertellen omdat ze geen vader heeft. Er zijn mensen die de ziekte en ziekenhuizen hebben gekend, en het is triest omdat vrienden alleen opdagen als je ziek bent. Er zijn twee tweelingen Gaia en Luna: Gaia is meer verlegen dan ze zou kunnen leven zonder Luna, de zuster met het syndroom van Down. Er is een kind dat de tv niet wil zien "omdat we op televisie alleen maar over dood, bliksem en bliksem praten". En dan is er Marius, de 8-jarige jongen die in een Roma-kamp woont, wiens antwoorden in staat zijn om je te laten huilen en dat zijn een klap voor de maag. Gedachten die je nooit van een kind van zijn leeftijd zou verwachten, die lijdt omdat elke dag zijn leeftijdgenoten hem een ā€‹ā€‹ander gevoel geven, maar die terugkeert om te glimlachen als hij de zee ziet. En in deze film is er ook de maatschappij van het hedendaagse ItaliĆ«, van gisteren en van morgen: het ItaliĆ« van de rode brigades, het ItaliĆ« van de crisis en dat van immigratie.

Maar alle protagonisten van deze film lijken op elkaar, hebben dezelfde angsten, dezelfde dromen, dezelfde hoop. Kinderen hebben grote gedachten, ze hebben hun eigen wereld, hun standpunt, ze hebben kleine of grote wonden en ze weten wat het betekent om te lijden, zelfs na 10 jaar.

En iedereen weet wat volwassenen vergeten zijn: rennen en dromen! Omdat het ras en de dromen het instinct, de ziel, de vrijheid van de mens vertegenwoordigen. En het is de boodschap die Veltroni lanceert met een mooie eerste montage van sequenties uit verschillende beroemde films (Billy Elliot, ik ben niet bang, enz.) met een gemeenschappelijk kenmerk: kinderen die rennen. Kinderen rennen om hun dromen te volgen, sommigen zijn vergeten wat het betekent om te dromen, ze zijn vergeten hoe het voelt als ze jong waren. De grote rennen om hun dromen niet langer na te streven, maar valse hersenschimmen.

En hier is een notitie van de regisseur over de film:

"In de jaren zestig, toen je door de straten van ons land wandelde, kon je een kind vinden, van nul tot veertien, elke vier inwoners. Vandaag is er ƩƩn om de acht, half. Een land waar kinderen verdwijnen is een land zonder vertrouwen, zonder toekomstgericht, conservatiever, het is ook een land met minder verbeeldingskracht, en met minder poƫzie, met minder spel, met minder optimisme probeerde ik onze tijd te vertellen door de stemmen van negenendertig kinderen. Ik ondervroeg vragen over het leven, liefde, hun passies, de relatie met God, over de crisis, het gezin en over homoseksualiteit. Kinderen zijn geen vreemde wezens met een vage sympathische toon waarmee volwassenen communiceren Ze hebben hun eigen wereld, hun eigen mening, hun geweldige oprechtheid. Deze film vertelt hoe onze kinderen, tussen de acht en dertien, Italiƫ, hun leven, hun leven observeren en oordelen. toekomst. "

De trailer voor "Kinderen weten het"

De docu-film, geproduceerd door Sky, is gemaakt door Wildside in samenwerking met Palomar. E ' in bioscopen vanaf 23 april met Bim Distribution, en zal in premiĆØre gaan op het International Journalism Festival gepland in Perugia van 15 tot 19 april.

Video: Walter Veltroni presents "I bambini sanno" at NYU